Hankego Wita
Hankego Wita – Chorzów Centrum. Ulica prostopadła do ul. H. Dąbrowskiego, łączy się z ul. Powstańców. Powstała w 1967 r. wraz z budową nowych budynków mieszkaniowych dla pracowników huty „Kościuszko”. Hanke Wit – (20 XII 1907 Bismarckhütte, obecnie dzielnica Chorzów Batory – 3 V 1966) – działacz związkowy i komunistyczny przez całe życie związany z Chorzowem. Od 14 roku życia by wspomóc materialnie rodzinę rozpoczyna pracę zarobkową w różnych przedsiębiorstwach m.in. w hucie „Batory”, kopalniach „Kleofas”, czy „Polska”. Wcześnie związał się z ruchem lewicowym, w którym po 1930 r. rozpoczął ścisłą współpracę. W tym samym roku wstąpił do KPP, a później do PPS-Lewicy. Zaangażował się również w działalność związkową stając się od 1929 r. żarliwym lewicowym aktywistą. W latach 1932 – 1933 przebywał w Moskwie, gdzie uczestniczył w kursie organizowanym przez Międzynarodowy Instytut Leninowski. Ze względu na swoje lewicowe poglądy był szykanowany, co spowodowało jego wyjazd do ZSRR. Nie uchroniło go to od aresztowania, gdyż był członkiem KPP zdelegalizowanej przez Międzynarodówkę Komunistyczną, co ostatecznie doprowadziło do jego zesłania w głąb Związku Radzieckiego. W 1942 r. zaciągnął się do Armii Polskiej gen. Władysława Andersa, z którą brał udział m.in. w walkach pod Monte Casino. W lipcu 1946 r. wrócił do Polski iwstąpił do PPR, gdzie piastował kierownicze partyjne funkcje. Po zjednoczeniu w1948 r. PPR i PPS i utworzeniu PZPR został członkiem tej partii z ramienia której wybrany został w 1959 r. członkiem Komitetu Centralnego. Wraz z działalnością partyjną powierzono mu również prowadzenie spraw związkowych mianując go w 1952 r. sekretarzem Zarządu Głównego Związku Zawodowego Górników z siedzibą w Katowicach. Z działalnością związkową związany był do końca życia. Był również posłem na Sejm PRL. Od 18 II 1961 r. aż do śmierci był prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Odznaczony wieloma medalami i odznaczeniami m.in. Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, za walkę z Niemcami w czasie 60 II wojny światowej otrzymał Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż za Monte Casino i za Bolonię.
