Kollmanna Wilhelma
Kollmanna Wilhelma – ulica w dzielnicy Chorzów Batory biegnąca od przyłączenia z ul. Leśną dochodząc do ul. J. Maronia, a dalej prowadzi nas na tereny Parku logistycznego „ProLogis” łącząc się z autostradą A-4. Jest nową arterią komunikacyjną obiegającą dzielnicę Chorzów Batory Nazwa nadana w 2012 r. Jej długość to ok. 2 km. Pierwszy odcinek o dł. 1,3 km oddano do użytku już w 2009 r., drugi biegnący od ul. Leśnej do Prologis zaplanowano oddać do użytku w 2015 r. Kollmann Wilhelm – (14 III 1839 Wehringhausen koło Hagen w Westfalii – 23 VIII 1913 Baden – Baden) – przemysłowiec, hutnik żelaza, budowniczy a zarazem wieloletni dyrektor generalny huty „Bismarcka” (dzisiaj Batory). Syn nauczyciela dzieciństwo i lata młodzieńcze spędził w rodzinnym mieście. Później uczęszczał do Wyższej Szkoły Obywatelskiej w Hagen, którą po trzech latach zamienił na szkołę rzemieślniczą, którą ukończył zdając egzamin w 1857 r. Następnie podjął pracę w miejscowej hucie żelaza, gdzie niebawem powierzono mu funkcje kierownicze w firmie. W 1865 r. przybył na Górny Śląsk, gdzie zatrudniony został w hucie „Baildon”. Po kilku latach pracy w tej hucie powierzono mu zbudowanie nowego zakładu hutniczego na terenie Górnych Hajduk, a później objęcie kierownictwa zakładu. Huta powstała w 1873 r. i zrazu podjęła produkcję swoich wyrobów. Przez lata kierowania zakładem huta była rozbudowywania i udoskonalana stając się znana w świecie z wysokiej jakości wyrobów. Kilka lat po jej uruchomieniu na wniosek Kollmanna nazwana została hutą „Bismarcka” (nazwa funkcjonowała do 1933 r.) Ponadto był on ekspertem od zawierania międzynarodowych umów handlowych a także współtwórcą niemieckiego prawa patentowego. Był również członkiem Izby Handlowej w Opolu. Znany był z dbałości o swoich pracowników dla których założył m.in. szpital, Kasę Zapomogową a także zlecił budowę domów robotniczych i urzędniczych. Kollmann 30 V 1908 r. zrezygnował z pełnienia funkcji dyrektora huty prowadzonej wespół z zięciem Emilem Marxem zostając jedynie członkiem Rady Nadzorczej. Na emeryturze często przebywał poza Górnym Śląskiem w Berlinie – Charlottenburgu i Baden – Baden, gdzie zmarł. Pochowany został na cmentarzu ewangelickim w Katowicach.
