Kopernika Mikołaja
Kopernika Mikołaja – ulica w dzielnicy Chorzów Centrum (Śródmieście). Biegnie od pl. J. Matejki do zbiegu ul. H. Dąbrowskiego i ul. Zjednoczenia. Zabudowana jednostronnie w początkowej części starą zabudową kamienic mieszczańskich a w jej dolnej części nowym blokiem mieszkalnym. Kopernik Mikołaj – (19 II 1473 Toruń – 24 V 1543 Frombork) – wybitny astronom, matematyk, ekonomista, prawnik, lekarz i kanonik kapituły warmińskiej. Studiował w Krakowie, Bolonii, Padwie i Ferrarze. W 1510 r. osiedlił się we Fromborku, gdzie miał własną pracownię i obserwatorium astronomiczne. Autor teorii heliocentrycznej budowy świata zawartej w dziele O obrotach ciał (sfer) niebieskich, która dokonała przełomu w nauce udowadniając, że słonce jest centrum, wokół którego krąży ziemia i inne planety. Jako ekonomista wysunął 91 projekt reformy walutowej i sformułował jako pierwszy prawo wypierania z obiegu lepszego pieniądza przez gorszy. Warto zobaczyć: Kościół pw. św. Antoniego z Padwy - wybudowany według projektów poznańskiego architekta Adama Ballenstedta u zbiegu ul. Kilińskiego, ul. M. Kopernika i pl. J Matejki. Prace nad realizacją świątyni przypadły na okres wielkiego światowego kryzysu ekonomicznego. Rozpoczęto je w październiku 1930 roku, by po czterech latach 9 września 1934 roku biskup Stanisław Adamski mógł dokonać poświęcenia świątyni, której nadano wezwanie patrona m. in. ludzi potrzebujących i ubogich, św. Antoniego Padewskiego. Kościół jest przykładem modernizmu, w którym zastosowano elementy stylu gotyckiego. Wzniesiony został z cegły na planie prostokąta z dostawioną 38 m wieżą od strony ul. Kopernika. Wieża pierwotnie miała osiągnąć wysokość 89 m. Do bryły kościoła również od strony ul. Kopernika na wysokości prezbiterium wybudowano prostokątną plebanię, która tak jak bryła kościoła jest nietynkowana ozdabiana jedynie kamiennymi detalami. Główną fasadę kościoła zdobi potrójne arkadowe wejście, nad którym mamy ponadnaturalnej wielkości kamienny krzyż pasyjny z figurą Chrystusa wykonany w Rzymie na tle okna rozetowego o średnicy 5, 5 m. Podobnie jest po przeciwnej stronie od strony prezbiterium, gdzie również na tle okna rozetowego mamy ogromny kamienny krucyfiks z umieszczonymi w skrzyżowaniu ramion literami Alfa i Omega oraz włócznią. Wnętrze typu halowego posiada ascetyczny pozbawiony ozdób wystrój. Gotyckiego charakteru budowli nadaje przede wszystkim czternaście wysmukłych, ostro zakończonych okien witrażowych ścian bocznych z geometrycznymi wzorami, portale bocznych drzwi znajdujące się tylko po prawej stronie kościoła oraz kolebkowe sklepienie nawy z kryształowym wzorem. Pod chórem po prawej stronie mamy boczną kaplicę zlokalizowaną w wieży z żebrową absydą. Nawa główna o wymiarach 60 x 18 m zakończona jest prezbiterium, w którym ustawiony jest ołtarz zaprojektowany przez Bogusława Langmana. Ołtarz składa się z siedmiu naturalnej wielkości figur, której centralną postacią jest figura patrona kościoła św. Antoniego. Po prawej stronie stoją: śląska niewiasta, niewiasta w czepcu oraz hutnik z młotem. Po stronie lewej mamy postać zakonnika, siostrę zakonną tzw. szarytkę oraz postać podróżnika, pielgrzyma. Po obu stronach całość zamykają strzeliste filary o wysokości 7 metrów zakończone stylizowanymi kwiatami. Nad postacią św. Antoniego głoszącego płomienne kazanie mamy aureolę w postaci ozdobnych promieni, symbolizujących dobre myśli i słowa przekazywane przez świętego wiernym. Na bocznych cokołach wypisane zostały treści dwóch z ośmiu błogosławieństw: od strony prawej „Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest Królestwo Niebieskie”, od strony lewej „Błogosławieni czystego serca albowiem oni Boga oglądają”. Przed figurami ustawiony jest stół ofiarny i tabernakulum. Nad postaciami ołtarza umieszczone jest 5, 5 metrowej średnicy okno rozetowe tak jak i po przeciwległej stronie w części chóru muzycznego. Witraż w prezbiterium przedstawia „Widzenie św. Antoniego”, w którym dominuje postać klęczącego św. Antoniego z uniesionymi ramionami i błogosławiące mu Dzieciątko Jezus. Natomiast rozeta przeciwna przedstawia Veraikon, czyli twarz umęczonego i cierpiącego na krzyżu Jezusa odbita na chuście św. Weroniki. Boczne ściany prezbiterium zdobią dwa sześcioboczne witraże z geometrycznymi symbolami eucharystycznymi (lewy) i Męki Pańskiej (prawy). Pod chórem po lewej stronie mamy witraż znajdujący się nad ołtarzem z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który przedstawia postać Baranka Wielkanocnego. Natomiast po lewej stronie ściany bocznej ustawiona jest drewniana dębowa ambona z 1949 roku dekorowana 92 symbolami czterech ewangelistów wykonana przez mistrza stolarskiego Liszkę według projektu R.T. Domina i Remera. Na ścianach bocznych wiszą stacje Drogi Krzyżowej wykonane w latach 1954 - 1957 według projektu Mieczysława Stobierskiego z lanego sztucznego czerwonego marmuru. Kościół wraz z plebanią w 1992 roku wpisany został na listę zabytków woj. śląskiego.
