Mościckiego Ignacego
Mościckiego Ignacego – ulica w dzielnicy Chorzów Centrum. Biegnie od pl. AKS, wznosząc się lekko po stoku Góry Rdena, gdzie łączy się z ul. Lwowską. W latach 30. XX wieku wzniesiono tu wg projektów Ludwika Wojtyczko i Stefana Żeleńskiego kolonię domów dla wysokich urzędników zatrudnionych wówczas w Państwowej Fabryce Związków Azotowych. Były to trzy bliźniacze domy zbudowane w lustrzanym odbiciu, których każda połówka przeznaczona była dla jednej rodziny, dwukondygnacyjne, z cegły, tynkowane. Pierwsze piętro zaopatrzone było w rozległy taras. Budynki wykończone były płaskim dachem ze świetlikami nad klatkami schodowymi. Mościcki Ignacy – (1 XII 1867 Mierzanów k. Ciechanowa – 2 X 1946 Versoix k. Genewy) – 123 inżynier technolog, fizykochemik, wynalazca, profesor elektrochemii Politechniki Lwowskiej, prezydent Rzeczpospolitej Polskiej, administrator Państwowej Fabryki Związków Azotowych w okresie od lipca 1922 r. do połowy 1926 r. W latach 1886 – 1891 studiował technologię chemiczną w Rydze. W okresie od 1897 do 1901 był asystentem profesora fizyki uniwersytetu we Fryburgu Józefa Wierusza – Kowalskiego, gdzie pogłębiał swą wiedzę z zakresu chemii fizycznej. Od 1912 r. podjął pracę w Politechnice Lwowskiej obejmując kierownictwo katedry elektrochemii technicznej i chemii fizycznej. Pracę we Lwowie zakończył w 1926 r. przenosząc się do Warszawy, podejmując pracę w Politechnice Warszawskiej jako szef katedry Elektrochemii Technicznej. Jeszcze w 1925 r. w Politechnice Lwowskiej pełnił funkcję rektora tej uczelni. W trakcie prowadzonych badań naukowych Mościcki dokonał wielu odkryć, opracował i opatentował wiele urządzeń i metod, które zaczęto stosować w przemyśle chemicznym. Jako pierwszy zastosował metodę na skalę przemysłową uzyskiwania z powietrza azotu przeznaczonego do produkcji kwasu azotowego. Ponadto opatentował m.in. metodę chlorowania metanu zapobiegającą wybuchom, metodę utylizacji naturalnych emulsji wodnych ropy naftowej, metodę zużytych olejów smarowych, czy metodę ekstrakcji wosku ziemnego znajdujących się w pokładach okolic Borysławia. Metodę tę daje się również zastosować do ekstrakcji oleju m.in. z nasion, żywicy, czy trocin. Po odzyskaniu niepodległości i objęciu przez Polskę części Górnego Śląska, w tym i Chorzowa został w 1922 r. dyrektorem Państwowej Fabryki Związków Azotowych, którą w krótkim czasie uruchomił mimo braku dokumentacji technicznej zabranej przez niemiecki personel techniczny fabryki. Kierownictwo fabryką sprawował do połowy 1926 r., gdyż 1 VI 1926 r. został wybrany przez Zgromadzenie Narodowe na urząd prezydenta RP, który po powtórnym wyborze 8 V 1933 r. pełnił do jego zrzeczenia się 30 IX 1939 r. W trakcie prezydentury powołał do życia kombinatu azotowego w Mościcach koło Tarnowa. W grudniu 1939 r. wraz z rodziną zamieszkał w Szwajcarii, gdzie zmarł. Jego doczesne szczątki 13 IX 1993 r. uroczyście złożono w krypcie Katedry Warszawskiej.
