Wieniawskiego Henryka
Wieniawskiego Henryka – ulica w dzielnicy Chorzów Batory. Leży równolegle do ul. Armii Krajowej łącząc ul. Inwalidzką z ul. Piekarską. Wieniawski Henryk – (10 VII 1835 Lublin – 31 III 1880 Moskwa) – polski skrzypek i kompozytor. Dzieciństwo spędził w rodzinnym Lublinie, gdzie jego pierwszym nauczycielem była matka, a następnie Jan Hornziela, skrzypek Teatru Wielkiego w Warszawie. Kolejnymi nauczycielami byli Antoni Parys i Stanisław Serwaczyński. W wieku 8 lat wyjeżdża do Paryża na dalszą naukę, gdzie pod kierunkiem Clavela, a następnie Lamberta-Josepha Massarta uczył się w paryskim Konserwatorium, które ukończył jako 11-letni chłopak w 1846 r. Potem krótko koncertował między innymi w Petersburgu i Warszawie. W 1849 r. ponownie wraca do Paryża by podjąć studia w klasie Hipolita Colleta, gdzie uczył się kompozycji kończąc ją z wyróżnieniem. Od 1850 r. wraz z bratem Józefem, pianistą rozpoczął działalność koncertową wpierw jeżdżąc z koncertami po Imperium Rosyjskim a później Stanach Zjednoczonych i Europie. W międzyczasie prowadził również działalność pedagogiczną pracując jako nauczyciel gry na skrzypcach. Jako kompozytor skomponował wiele utworów muzycznych, z których największą popularnością cieszą się: Koncert skrzypcowy d-moll op. 22; Koncert fis-moll, Scherzo- tarantela oraz fantazje, mazurki i wariacje. Dzięki Wieniawskiemu do europejskiego repertuaru skrzypcowego wszedł polonez. Wśród kilku tego typu utworów najbardziej znane i najczęściej grywane są: Polonez D-dur op. 4 i Polonez A-dur op. 21. W 1860 r. ożenił się z Izabelą Hampton. Zmarł w Moskwie, ale pochowany został w Warszawie.
