Ziętka Jerzego (gen., promenada)

2018-04-06 10:31 Ulice

Ziętka Jerzego (gen., promenada) – główna aleja przecinająca teren Parku Śląskiego (WPKiW) od tzw. kanału regatowego do ul. Złotej w granicach miasta Katowice – Dąb. Przy niej znajdują się miedzy innymi wejścia do Ogrodu Zoologicznego, Rosarium i Wesołego Miasteczka. Ziętek Jerzy – (10 VI 1901 Szobiszowice, dzielnica Gliwic – 20 XI 1985 Katowice) – generał brygady Wojska Polskiego, wojewoda, mąż stanu, poseł Sejmów RP i PRL. Po zdaniu matury z dniem 15 VIII 1920 r. został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Brał udział w walkach II i III powstania śląskiego i w pracach plebiscytowych. Po osiedleniu się rodziny w Tarnowskich Górach i krótkiej pracy w Wydziale Indywidualizacji Żołnierza Oddział Antropologii Militarnej w Warszawie podjął pracę w tarnogórskim starostwie w charakterze urzędnika. W międzyczasie ukończył kursy urzędnicze, które pozwoliły mu awansować na stanowisko kierownika Oddziału Budżetowo – Gospodarczego starostwa. W latach 1930 – 1935 był posłem do Sejmu RP. Wcześniej w 1927 r. został mianowanym komisarycznym naczelnikiem gminy i okręgu urzędowego w Radzionkowie. Prócz działalności zawodowej znajdował również czas na pracę społeczną. Należał do licznych organizacji m.in. Związku Powstańców Śląskich, Polskiego Związku Zachodniego, Związku Straży Pożarnych. Wraz z wybuchem II wojny światowej przedostał się razem z wojskiem przez Bochnię, Tarnów do Lwowa. Po zajęciu tego miasta przez wojska radzieckie podejmował różne prace na terenie ZSRR, a w ostateczności zaciągnął się do służby wojskowej, gdzie po odpowiednim szkoleniu awansowany został do stopnia podporucznika i przydzielony do nowoutworzonej dywizji 216 im. H. Dąbrowskiego. Szybko piął się po stopniach kariery wojskowej uzyskując w 1944 r. stopień kapitana i stanowisko zastępcy dowódcy szóstego pułku dywizji. Później został przeniesiony już w randze majora do III dywizji im. R. Traugutta, w której służył do stycznia 1945 r. W tym samym roku na polecenie gen. A. Zawadzkiego odkomenderowano go do pracy w Katowicach, gdzie Zawadzki powierzył mu funkcję wojewody śląskiego, którą pełnił do 11 III 1945 r. Po dokonaniu reorganizacji administracyjnej i utworzeniu województwa śląsko – dąbrowskiego otrzymał stanowisko wicewojewody. Wojewodą został wówczas gen. Zawadzki. Dzięki jego talentowi organizacyjnemu, znajomości ludzi a zwłaszcza zrozumieniu specyfiki śląskiej zdołał zrealizować wiele inicjatyw m.in. za jego rządów powstało sanatorium dla dzieci w Rabce, hala widowiskowo – sportowa „Spodek”, Górnicze Centrum Rehabilitacji w Reptach, Pałac Młodzieży w Katowicach a także „oczko w głowie” Ziętka – Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku, który obecnie nosi Jego imię. W 1971 r. awansowany został do stopnia generała brygady. Wyróżniony wieloma medalami i odznaczeniami m.in.: Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi, Gwiazdą Górnośląską, Złotym Krzyżem Zasługi, Orderem Virtuti Militarii V kl., Śląskim Krzyżem Powstańczym z gwiazdą. Pochowany został na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach 24 XI 1985 r. Warto zobaczyć: Park Śląski (Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku im. gen. Jerzego Ziętka) - to gigantyczne wówczas ok. 630 hektarowe (dzisiaj ok. 550 ha) dzieło realizowane na terenie dawnych hałd, zapadlisk i stawów, zwanych szumnie „Doliną Szwajcarską”. Z tego 324 ha to tereny zielone. Jest jednym z największych parków w Europie zbudowanym całkowicie od podstaw. Zrealizowane zostało dzięki pomysłowi ówczesnego wicewojewody śląsko-dąbrowskiego gen. Jerzego Ziętka, który przewodniczył Komitetowi Budowy Parku. Decyzja o budowie parku zapadła. na posiedzeniu Wojewódzkiej Rady Narodowej 20 grudnia 1950 r. a już wiosną, 1951 r. przystąpiono do jej realizacji w terenie. Autorami ogólnego założenia architektoniczno – przestrzennego parku byli: prof.. Kazimierz Wejchert, inż. arch. Tadeusz Braun i inż. arch. Krystyn Olszewski zaś głównym projektantem inż. Władysław Niemierski z SGGW w Warszawie. Ta szczególna w swoim rodzaju inwestycja była prowadzona systemowo tak, aby każdego roku przekazywać do użytku społecznego gotowe obiekty i zagospodarowane tereny zielone. Te najważniejsze i największe to: Teren festynowy z trzema kręgami tanecznymi – 1952 r.; Planetarium z Obserwatorium Astronomicznym, Kawiarnia „Przystań” 1955 r.; Stadion Śląski 1956 r.; Śląski Ogród Zoologiczny 1958 r.; Śląskie Wesołe Miasteczko 1959 r.; Hala Wystaw „Kapelusz” 1960 r.; Ośrodek Turystyczny PTTK z hotelem 1962 r. (wyburzony); Ośrodek Postępu Technicznego 1963 r.; Ośrodek Harcerski 1964 r.; Kąpielisko „Fala” 1966 r.; Kolejka linowa „ELKA” 1967 r. (stara Elka zlikwidowana, w 2013 r. W tym też roku uruchomiony został jeden nowy odcinek); Rosarium 1968 r.; Górnośląski Park Etnograficzny 1975 r. Budowa parku trwała przez ok. 11 lat. Każda z atrakcji parku warta była lub nadal jest warta zobaczenia. Hala wystaw „Kapelusz” – wybudowana została w 1968 r. wg projektu arch. Jerzego Gotfrieda i inż. Włodzimierza Feiferka (konstruktor) w związku z organizowaną na terenie parku Ogólnopolską Wystawą Ogrodniczą. Jej charakterystyczny kształt przypominający ustawiony na ziemi kapelusz jest jednym z najciekawszych współczesnych obiektu. Budowla ma powierzchnię 2,2 tys. m2 i eliptyczną posadzkę o wym. 70 x 42 m a wysokość hali wynosi w najwyższym punkcie 15 m. Cały obiekt osadzony został na przestrzennym koźle nośnym oraz dwóch łukach obrzeżnych napinających siatkę linową dachu. 217 Kolejka Linowa „Elka” – prace rozbiórkowe starej „Elki” rozpoczęły się w lutym 2013 r. Zrazu po pracach rozbiórkowych przystąpiono do budowy nowej kolejki na odcinku między Stadionem Śląskim a Wesołym Miasteczkiem. Od maja 2013 r. trwały prace przy montażu 12 nowych podpór linowych, na których rozpięto linę stalową o długości 4,5 km, średnicy 45 mm i wadze 35 ton. Najwyższa podpora ma 21 metrów, która pozwoli m.in. przejazd kolejką na wysokości ok. 18 metrów nad powierzchnią. W tym też czasie rozpoczęto budowę nowych budynków stacyjnych. Od czerwca rozpoczęły się prace związane z zawieszaniem krzesełek i gondoli, a następnie prace testowe i związane z odbiorem technicznym. Obecnie kolejka składa się z trzydziestu kanap czteroosobowych oraz 15 gondol ośmioosobowych, co łącznie daje możliwość jednorazowego przewozu ok. 240 pasażerów. Prędkość kolejki wynosi od 0,5 do 5 metrów na sekundę, a średni czas przejazdu w jedną stronę trwa ok. 14 minut.


Na tej stronie wykorzystujemy ciasteczka (ang. cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystanie z naszego serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies, umieszcza je w pamięci Twojego urządzenia.