Czempiela Józefa (ks.)
Czempiela Józefa (ks.) – ulica w dzielnicy Chorzów Batory, na dawnym osiedlu XXV-lecia 25 PRL. Od skrzyżowania z ul. St. Batorego (przy „zegarze”) łączy się z ul. Graniczną. Znajduje się tu dziesięć budynków czteropiętrowych, z czterema klatkami wejściowymi, oraz pięć budynków czteropiętrowych, jedno klatkowych. Budynki budowane w 1970 i 1971 r. oraz budynek nr 2 w 1980 r. i budynek nr 6 - 8 w 1981 r. Między osiedlowymi blokami na ul. J. Czempiela i ul. Jubileuszową swoje miejsce znalazło jedno z kilku targowych dzielnicy. Są tutaj także pawilony handlowe i usługowe. Czempiel Józef - (21 IX 1883 Józefka, dzisiaj dzielnica Piekar Śląskich – 4 lub 5 V 1942 Dachau) – ksiądz katolicki (święcenia 22 VI 1908r.), od 1922 administrator, a następnie proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkich Hajdukach (obecnie dzielnica Chorzów Batory). Święcenia kapłańskie przyjął 25 VI 1908 r. z rąk kard. Georga Koppa w kościele św. Krzyża we Wrocławiu. Był wikarym m.in. w parafiach: św. Józefa w Rudzie Śląskiej, Miedźnej koło Pszczyny, Wiśnicze koło Toszka, Baborów w parafii Dziećmarowy (pow. głubczycki) oraz lokalistą w Żędowicach, przynależnych do parafii w Kielczy. Pracując w Rudzie Śląskiej, zetknął się z problemem alkoholizmu, z którym rozpoczął walkę poprzez zmożoną pracę duszpasterską. W 1910 r. z inicjatywy ks. Czempiela powstała jedna z pierwszych na Śląsku poradni dla alkoholików. Będąc proboszczem w Hajdukach również rozwinął szeroką działalność duszpasterską i społeczną. Za jego rządów w parafii działało przeszło 30 towarzystw i bractw kościelnych, Akcja Katolicka oraz chóry. Był radcą duchownym, od 1926 r. wicedziekanem dekanatu królewskohuckiego (chorzowskiego), wizytator szkolny, a od 1931 r. – dziekanem. Za swą działalność społeczną odznaczony w 1932 r. Złotym Krzyżem Zasługi. Został aresztowany 13 IV 1940 r. i przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau, a następnie do obozu w Mauthausen–Gusen, gdzie pracował jako robotnik w kamieniołomach. W grudniu 1940 r. ponownie przewieziono go do obozu w Dachau, gdzie prawdopodobnie 4 lub 5 V 1942 r. został zagazowany, a prochy rozsypano na terenie obozu. 13 VI 1999 r. papież Jan Paweł II wyniósł go do godności błogosławionego Kościoła katolickiego wraz ze 107 innymi męczennikami iświadkami wiary, którzy oddali swe życie podczas II wojny światowej.
