Farna
Farna – ulica w dzielnicy Chorzów Batory, prostopadła do ul. St. Batorego, przecina się z ulicami: Hutniczą, A. Strzybnego, Odrowążów i dochodzi do ul. Karpackiej. Nazwa ulicy pochodzi od znajdującego się przy niej kościoła farnego – parafialnego Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (dawne, odnoszące się do okresu średniowiecza, określenie kościoła parafialnego, ale również do używanego na terenie Górnego Śląska określenia fara w stosunku do budynku probostwa, czy farorz w stosunku do księdza proboszcza. Określenia pochodzą z niemieckiego: Pfarre, Pfarrei, Pfarrkirche, co znaczy probostwo, parafia, kościół parafialny. Warto zobaczyć: Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny - stojący przy zbiegu ul. St. Batorego i ul. Farnej, zbudowany został z cegły klinkierowej jako pseudobazylikowa świątynia na planie krzyża łacińskiego, o trzech nawach (nawy boczne są niższe od nawy głównej) z transeptem oraz wieńcem kaplic wokół zamkniętego pięciobocznie prezbiterium. Ma ona 67, 6 m długości i 33, 6 m szerokości w nawie krzyżowej, natomiast w nawie głównej 22 m., pomieścić może do 5 tys. wiernych. Jej wewnętrzna powierzchnia sięga 1053 m2, kubatura 21.316 m3, a powierzchnia dachu ma prawie 3118 m2. Nad całością świątyni góruje 73 metrowej wysokości wieża mieszcząca się w ryzalicie zachodniej fasady, złożonej z wieży właściwej oraz dwóch części bocznych, w których zlokalizowane są klatki schodowe prowadzące na emporę chóralną i wyższe kondygnacje wieży. Wieża w swej wyższej części ma przekrój kwadratu, zwieńczonego smukłym ostrosłupowym, wielobocznym hełmem. Zewnętrznie kościół jest przyporowany, ozdobiony glazurową i profilowaną cegłą oraz różnymi 41 elementami dekoracyjnymi, m.in. blendami z jasnego tynku, geometrycznymi fryzami, ślepymi ceglanymi maswerkami czy zgeometryzowanymi formami sterczynek. Do wnętrza świątyni prowadzi uskokowy, ostrołukowy portal główny z freskiem przedstawiającym Chrystusa błogosławiącego dzieci, który wykonała Jadwiga Kigiel. Przestronne wnętrze kościoła z gwieździstym sklepieniem o niskiej strzałce, opartym na potężnych filarach członowanych służkami i pasami płycinowymi, oświetlone jest ostrołukowymi oknami z witrażami. Ściany wewnętrzne są bogato dekorowane arkadkami oraz fryzem arkadkowym z wimpergami otworów okiennych. Empora organowa wsparta jest na pięciu arkadach, poprzedzonych domkiem arkadowym o gładkich kolumnach z ozdobnymi głowicami. W przeważającej części wystrój wnętrza utrzymany jest w konwencji neogotyckiej. W prezbiterium centralnie ustawiony jest neogotycki architektoniczny ołtarz z trzema kwaterami obrazowymi. Środkową część zajmuje obraz Matki Boskiej Wniebowziętej nieznanego włoskiego artysty, ufundowany przez żonę dyrektora huty „Bismarck” Wilhelma Kollmana, po lewej obraz sceny Zwiastowania, po prawej sceny Nawiedzenia NMP. Pomiędzy obrazami umieszczono rzeźby: po lewej św. Jana Chrzciciela, po prawej św. Anny. Dwa witraże prezbiterium przedstawiają: św. Józefa, św. Jana Nepomucena, św. Elżbietę oraz św. Jadwigę. W transepcie znajdują się dwie kaplice: w prawej rzeźbiarsko opracowana scena modlitwy Chrystusa w Ogrójcu, w lewej grota z figurą Matki Bożej. W kruchcie kościoła umieszczona jest ponadnaturalnych rozmiarów rzeźba Jezusa Ukrzyżowanego, wykonana przez artystę o nazwisku Broll. Na uwagę zasługuje również ołtarz z lewej bocznej kaplicy w formie płaskorzeźbionego tryptyku z centralnie ustawioną rzeźbioną Piety oraz z prawej strony płaskorzeźbą św. Weroniki, z lewej św. Heleny. Po prawej stronie prezbiterium znajduje się kaplica ku czci błogosławionego ks. Józefa Czempiela, który zginął śmiercią męczeńską 19 VI 1942 r. w komorze gazowej obozu koncentracyjnego w Mauthausen. W 1999 r. wyniesiony na ołtarze przez papieża Jana Pawła II w grupie 108 błogosławionych męczenników II wojny światowej. Projekt kościoła wykonał znany śląski architekt Ludwik Schneider z Gliwic (warto zaznaczyć, że po prawej stronie kruchty portalowej znajduje się odciśnięta w cegle sygnatura architekta). Kościół konsekrował Georg kardynał Kopp 15 IX 1901 r. Kościół wpisany do rejestru zabytków województwa śląskiego. Budynek szkolny przy nr 5 - wzniesiony w latach 1931 – 1935 w stylu funkcjonalistycznym, wg projektu katowickich architektów Karola Szayera i Antoniego S. Olszewskiego. W dwui trój kondygnacyjnym obiekcie mieszczą się dwie szkoły: III Liceum Ogólnokształcącego im. St. Batorego i Gimnazjum nr 7 im. Adama Mickiewicza. Pierwotnie były to dwie szkoły powszechne, osobne dla dziewcząt i chłopców. Budynek wpisany do rejestru zabytków woj. śląskiego. Budynek przy rogu Farnej 17 i Karpackiej 9 – wzniesione w latach 1912 – 1913, jako zespół zabudowy spółdzielczej CHSM wg projektu Franza Meistera w stylu modernistycznym, z ciekawym wykuszem, zwieńczonym balkonikiem, nakrytym daszkiem łączącym, dwie bryły trójkondygnacyjnego budynku. Budynki zespołu zabudowy spółdzielczej przy nr 9, 9a, 11, 13 oraz 15 zbudowane w 1912 r. Ponadto przy parzystych numerach 22, 24, 26, 28, 30 znajdują się kamienice robotnicze (czynszówki) wzniesione w początkach XX wieku m.in. przez Arthura Niestroja.
