Harcerska (al.)
Harcerska (al.) – aleja na terenie Parku Śląskiego (WPKiW) – prowadzi nas od ul. Parkowej w głąb terenów parkowych aż do al. Klonowej, przecinając Promenadę im. gen. Jerzego Ziętka. Nazwa nawiązuje do działającego przy niej Ośrodka Harcerskiego, który oddany został do użytku w 1964 r., na terenach o powierzchni 14 ha. Warto zobaczyć: Muzeum Górnośląski Park Etnograficzny - Skansen – muzeum etnograficzne na wolnym powietrzu, którego głównym celem jest prezentacja kultury ludowej. Na terenie chorzowskiego skansenu o powierzchni 22 ha eksponowane są zabytkowe drewniane obiekty gospodarcze, mieszkalne, sakralne oraz rzemieślniczo - przemysłowe naszego regionu wraz z wyposażeniem ich wnętrz. Idea budowy skansenu zrodziła się już w okresie międzywojennym. W tym celu przeniesiono w 1936 r. z Syryni do Parku Kościuszki w Katowicach drewniany kościółek pw. św. Michała Archanioła z 1510 r. oraz XVII wieczny spichlerz z Gołkowic. Realizację dalszych zamierzeń utworzenia śląskiego skansenu przerwał wybuch II wojny światowej. Idea realizacji skansenu powróciła w 1952 r. na Zjeździe Towarzystwa Ludoznawczego (założone we Lwowie w 1895r.), który obradując w Katowicach zaproponował lokalizację muzeum w powstającym wówczas Parku Kultury i Wypoczynku. W latach 1969 - 1975 prowadzono prace ziemne i adaptacyjne terenu tworząc sieć alejek, pól, łąk i przyzagrodowych ogrodów odtwarzając w ten sposób układy dawnej wsi. Tak ukształtowany teren przypominać miał mapę województwa katowickiego z lat 70-tych XX wieku z jego podziałem na podregiony. Oczywiście granice ówczesnego województwa nie pokrywały się z historycznymi granicami Górnego Śląska. Jeszcze przed realizacją tych prac w 1964 roku przywieziono do parku wiatrak z Grzawy (1813 r.) oraz spichlerz z Warszowic (poł. XVII wieku). Następne 33 obiekty pojawiły się w 1975 r. Wtedy też udostępniono skansen dla zwiedzających park, jako najmłodszą atrakcję Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku. Tak jak zamierzano zabytki gromadzone były i ustawiane według ich pochodzenia z pięciu podregionów Górnego Śląska: beskidzkiego, podgórskiego, pszczyńsko-rybnickiego, przemysłowego, lublinieckiego oraz z terenu Zagłębia Dąbrowskiego. Obecnie na terenie skansenu ustawionych jest ponad 70 zabytkowych obiektów pochodzących z powyższych podregionów głównie z XIX i początków XX wieku. Podregion Beskidu Śląskiego reprezentowany jest m.in. przez zagrodę Łąkową wskład, której wchodzą chałupa z Istebnej (1876 r.) i chlewik (poł. XVIII w.), zagroda bogatego chłopa z chałupą (1794 r.), spichlerzem z piwnicą z Brennej (poł. XIX w.) i chlewem oraz zespół pasterski z Brennej. Podregion podgórski to m.in. zagroda średniozamożnego chłopa z chałupą z Bażanowic (1872 r.), stodoły z Ustronia (poł. XIX w.) i kuźnia z Zamarsek (1843 r.). Podregion pszczyńsko-rybnicki reprezentowany jest przez największą ilość obiektów, do których zaliczymy m.in. chałupy, szopy, chlewy, studnie, spichlerze oraz areszt sołecki ze Skrzyszowa (poł. XIX w.), karczmę ze Świerczyńca (1870 r.) oraz wiatrak z Grzawy. Podregion przemysłowy to m.in. zagroda sołecka i zagroda robotnicza. Natomiast podregion lubliniecki to zagroda robotników leśnych i zagroda średniozamożnego chłopa. Odrębny region Zagłębia Dąbrowskiego stanowią zagrody: bogatego chłopa (2 poł. XIX w.), zagroda typu miejskiego i zagroda robotników. Jednym z najstarszych zabytków parku reprezentujący podregion pszczyńsko-rybnicki jest przeniesiony z Nieboczów drewniany kościółek z 1791 r. pod wezwaniem św. Józefa Robotnika. Poza tym mamy na terenie parku zespół sześciu spichlerzy oraz kilka wolnostojących kapliczek. Prócz zabytków architektury drewnianej w skansenie zorganizowanych jest kilka wystaw tematycznych tj. wystawa przedstawiająca historię i główne kierunki działalności Górnośląskiego Parku Etnograficznego zlokalizowana w Garbarni 62 z Koniakowa ( z 1900 r.), wystawa prezentująca tradycyjne rzemiosło ludowe i ginące zawody: ciesielstwo, gonciarstwo, stolarstwo, bednarstwo, plecionkarstwo. Ekspozycja zlokalizowana jest w spichlerzu dworskim ze Śmiłowic (XVIII wiek). W spichlerzu z Simoradza (XVIII/XIX wiek) prezentowana jest wystawa pt. „Kto dobrze orze mo chleb w komorze” ukazująca tradycyjne górnośląskie gospodarstwo rolne. Natomiast w spichlerzu z Warszowic znajdziemy wystawę pn. „Jak dawniej prano” przedstawiającą historię i rozwój sztuki prania odzieży. Poza tym skansen organizuje cykliczne imprezy plenerowe, do których zaliczymy m.in. : Śląskie Gody, Przegląd Folklorystyczny „Wici”, Dzień Rzemiosła, Miodu, Kartofla, Śląsko Wilijo i Wielkanoc oraz tradycyjne Dożynki. W 2013 r. obok wejścia głównego oddano do użytku nowoczesny budynek dyrekcji muzeum, w którym obok pomieszczeń biurowych znajduje się sala konferencyjna, pracownie konserwatorskie oraz magazyny
