Kilińskiego Jana
Kilińskiego Jana – ulica w dzielnicy Centrum, biegnie od Placu J. Matejki i łączy się z ul. L. Urbanowicza, jako jej przedłużenie oraz z dochodzącymi do nich ul. Starego Zdroju i ul. Żwirki i Wigury. Nazwa istniała już w okresie międzywojennym na planach miasta z 1935 r. Kiliński Jan – (1760 Trzemieszno – 28 I 1819 Warszawa) – jeden z przywódców insurekcji warszawskiej 1794 r., przez Tadeusza Kościuszkę mianowany pułkownikiem, objął wtedy dowództwo 20. regimentu piechoty. Po upadku powstania, w którym był dwukrotnie ranny, aresztowany przez władze pruskie i wydany władzom rosyjskim. W grudniu 1795 r. zesłany do twierdzy Petropawłowskiej w Petersburgu, gdzie przebywał do 1796 r. Po zwolnieniu przebywał w Wilnie. Po powtórnym aresztowaniu i wywiezieniu w głąb Rosji, szybko uwolniony powrócił do Warszawy. Z zawodu szewc, pochodził z mieszczańskiej rodziny z Trzemieszna. W 1780 r. przybył do Warszawy, gdzie osiadł na stałe. W 1791 r. został radnym miejskim.
