Ligonia Juliusza
Ligonia Juliusza – ulica w dzielnicy Chorzów II – prostopadle wychodząca od ul. św. Piotra i opadająca do ul. P. Dombka. Zabudowana starą strukturą kamienic pochodzących z przełomu XIX i XX wieku. Wychodząc z ul. J. Ligonia w ul. św. Pawła mamy niewielki zielony skwer obok poradni lekarskich. Teren ten potocznie zwany jest „Plantami”. Ligoń Juliusz – (28 lub 23 II 1823 Prądy koło Koszęcina – 17 XI 1889 Królewska Huta) – działacz narodowy, społeczny i kulturalny, samorodny pisarz śląski, publicysta, z zawodu kowal hutniczy. Ukończył szkołę elementarną w Strzebiniu. Po odbyciu służby wojskowej w 22 Pułku Piechoty w Nysie, w wieku 21 lat przybywa do Królewskiej Huty za pracą. Nie miał problemu z jej zdobyciem w przemysłowej Królewskiej Hucie, gdyż nauczywszy się rzemiosła kowalskiego od swego ojca zostaje zatrudniony, jako kowal hutniczy. Tu również zaczyna się jego działalność społeczna. W 1844 roku wstępuje do założonego przez księdza Alojzego Nepomucena Ficka z Piekar Towarzystwa Wstrzemięźliwości. Jednakże w 1862 roku wyjeżdża z Królewskiej Huty w poszukiwaniu stałej i lepiej płatnej pracy. Zatrudnia się w hucie hrabiego Friedricha Wilhelma von Redena (1752 - 1815) w Zawadzkiem (powiat strzelecki na Opolszczyźnie). Mimo wielogodzinnej i ciężkiej pracy fizycznej w hucie „Andrzej” nie zaniedbywał działalności na polu społeczno – narodowym. Znajdywał również czas na samokształcenie. Dużo pracował nad sobą i czytał zdobywając rozległą wiedzę, która przydatna okazała się w jego późniejszej działalności literackiej. W 1863 roku założył w Zawadzkiem kółko czytelnicze z biblioteką. Również w Zawadzkiem współdziałał przy zakładaniu w 1869 r. polskiego Towarzystwa Pożyczkowego, którego został sekretarzem. Za tę działalność w 1870 roku zwolniony został z pracy. W tym samym roku powraca do Królewskiej Huty, w której ponownie zatrudnia się, jako kowal w warsztacie ślusarskim huty Królewska. Nadal prócz pracy zajmuje się działalnością społeczną. Podejmuje współpracę z Kasynem Polskim a następnie z Kółkiem Towarzyskim, pełniąc w nim różne funkcje: wiceprezesa, sekretarza i bibliotekarza, przyczyniając się tym do upowszechniania polskich książek i czasopism na Śląsku. Z czasem podjął się działalności literackiej, uprawiając niemal wszystkie ważniejsze gatunki literackie. Debiutował 19 VI 1858 r. wierszem pt. Kilka słów do pisarzy polskich i do ludu, opublikowanym w „Gwiazdce Cieszyńskiej”. Prócz wierszy pisał rymowane opowiadania, gawędy, zagadki i sztuki teatralne. Do wielu adaptacji dzieł literackich na potrzeby teatru ludowego pisał pieśni a nawet komponował muzykę. Wiele artykułów prasowych o treści patriotycznej jego autorstwa ukazywało się w różnych czasopismach śląskich i ogólnopolskich. Współpracował między innymi z Katolikiem, 102 Kurierem Poznańskim, Zwiastunem Górnośląskim a także Gazetą Górnośląską. Był pierwszym śląskim poetą - robotnikiem, który konsekwentnie zachowywał zgodność głoszonych słów i idei ze swoim życiem i postępowaniem. Za swą działalność oświatową i patriotyczną prześladowany przez władze pruskie. Po wypadku zwolniony z pracy, pozbawiony środków do życia, skazany na głodową egzystencję, chory na gruźlicę zmarł 17 XI 1889 roku. Pochowany został na cmentarzu przy kościele św. Barbary. Po II wojnie światowej jego szczątki zostały ekshumowane i przeniesione do grobowca – pomnika zlokalizowanego przy szkole od ul. 3 Maja 22.
