Maronia Józefa
Maronia Józefa – ulica w dzielnicy Chorzów Batory. Jest przedłużeniem ul. Inwalidzkiej, a później ul. Obroki leżącej na terenie miasta Katowice. Nadanie nazwy nastąpiło w 1985 r. Maroń Józef – (16 II 1898 Skrzydłowice w pow. lublinieckim – 11 VIII 1977 Chorzów) – robotnik Zakładów Azotowych w Chorzowie, działacz ruchu robotniczego i związkowego, w latach 1953 – 1957 zastępca przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie. Po ukończeniu szkoły powszechnej jako młodociany uczeń zatrudnił się wpierw w hucie „Królewska”, a później w Zakładach Azotowych. Uczestnik działań wojennych I wojny światowej na froncie we Francji, po których kontynuował pracę w Azotach. Obok pracy zawodowej zaangażował się w działalność polityczną wstępując w 1919 r. do Komunistycznej Partii Niemiec (KPD), a od 1920 r. wstąpił w szeregi jej odpowiednika Komunistycznej Partii Górnego Śląska. W 1922 r. z ramienia Lewicy Związkowej zostaje członkiem Rady Zakładowej Zakładów Azotowych. Za swą działalność lewicową w 1923 r. zostaje zwolniony z pracy. Zatrudnia się wtedy w ówczesnym Warsztacie Przetwórczym (później Chorzowska Wytwórnia Konstrukcji Stalowych „Konstal” ), gdzie pracuje do 1924 r. kiedy to za działalność komunistyczną zostaje aresztowany i skazany na rok więzienia. To go jednak nie odstraszyło bo zaraz po wyjściu z więzienia ponownie angażuje się w działalność partyjną, za którą ponownie zostaje kilkakrotnie aresztowany i w 1938 r. osadzony ostatecznie w więzieniu w Berezie Kartuskiej, skąd zostaje zwolniony w styczniu 1939 r. Łącznie w więzieniu przesiedział 9 miesięcy. Okres okupacji spędził na przymusowych robotach w Niemczech, z których powrócił dopiero w 1947 r. Zrazu włączył się w nurt życia społeczno – politycznego, wstępując do PPR. Po utworzeniu PZPR pracował od 1949 r. w Komitecie Miejskim partii, jako instruktor organizacyjny, jednocześnie działając aktywnie w związkach zawodowych na terenie miasta i województwa. W latach 1953 – 1957 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie. Po przejściu na emeryturę w 1957 r. nadal aktywnie uczestniczył w życiu społeczno – politycznym miasta. W 1973 r. wpisany został do Księgi Zasłużonych dla miasta Chorzowa.
