Parkowa
Parkowa – ulica w dzielnicy Chorzów Centrum. Biegnie od skrzyżowania z ul. Katowicką i dochodzi do ul. T. Kościuszki. Nazwa odnosi się do dwóch parków zlokalizowanych przy ulicy: Parku na Górze Redena i Parku Śląskiego (WPKiW). U jej wylotu mamy zabudowania willowe. Warto zobaczyć: Dom dawnego Związku Strzeleckiego - wzniesiony na początku XX wieku w formie stylowego budynku leśniczówki, w pobliżu którego znajdowała się strzelnica. Szczyt budynku dekorowany jest porożem. Ponadto przy domu działał lokal gastronomiczny z przystosowanym do tego celu ogrodem istniejącym do dnia dzisiejszego. Stadion Śląski - Wybudowany na terenie Parku Śląskiego (Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku im. gen. Jerzego Ziętka) na granicy dwóch miast Chorzowa i Katowic, tuż przy ulicy Katowickiej – Chorzowskiej, biegnącej z Katowic przez Chorzów do Bytomia. Stadion jest największym tego typu obiektem sportowym na terenie naszego kraju. Decyzja o jego budowie podjęta został już w 1950 roku, natomiast prace przy realizacji stadionu podjęto w 1951 roku. Architektem założenia był inż. Julian Stefan Brzuchowski, natomiast kierownictwo budowy powierzono inż. Wiktorowi Pade. Zbudowany z czerwonego i białego piaskowca, granitu i betonu. Kubatura wykopu wyniosła wówczas 330 tys. metrów sześciennych ziemi. Przy części prac budowlanych brała udział ekipa z ówczesnej Czechosłowacji oraz w tzw. czynach społecznych społeczeństwo naszego województwa. Prace ukończono latem 1956 roku. Oficjalne i uroczyste otwarcie stadionu miało miejsce 22 VII 1956 roku. Podczas otwarcia rozegrano pierwszy mecz towarzyski z byłą Niemiecką Republiką Demokratyczną, z którą Polska niestety przegrała 2:0. Późniejsze mecze rozgrywane na stadionie kończyły się zwycięskimi wynikami dla polskiej drużyny narodowej. Wiele z nich zapisało się złotymi zgłoskami w historii polskiej i światowej piłki nożnej. Na tym stadionie pokonaliśmy drużyny: ZSRR (2:1)w meczu z 20 X 1957r., Anglii (2:0) mecz z 6 VI 1973r., Walii (3:0) mecz z 26 IX 1973r., NRD (1:0) mecz z 2 V 1981r. Trybuny stadionu obliczono początkowo na ok. 87 tys. widzów, ale liczba ta niejednokrotnie była przekraczana. Rekord frekwencji padł podczas meczu Górnika Zabrze z Austrią Wiedeń, 18 IX 1963 roku, kiedy to na trybunach zasiadło 120 tys. widzów. Z biegiem czasu ze względów bezpieczeństwa liczbę tę systematycznie zmniejszano. Obecnie stadion może pomieścić ponad 139 47 tys. widzów a docelowo po trwających pracach przebudowy stadionu do ok. 53 tys. Płytę boiska od 1959 roku oświetlały pierwsze w Polsce elektryczne cztery wysokie, charakterystyczne wielopunktowe reflektory, których moc wynosiła ok. 1600 lux. Widocznym symbolem Stadionu Śląskiego była do września 2008 r. wybudowana w centralnej jego części górująca nad nim wieża, w której pierwotnie mieściły się biura administracji z pomieszczeniami technicznymi oraz pomieszczenia komentatorskie. Później stopniowo aż do jej demontażu wyłączano ją z eksploatacji. Na murawę boiska prowadzi równie symboliczny jak wieża specjalnie wybudowany pod trybunami tunel, który obecnie ma 63 metry długości. Stadion Śląski stanowi dzisiaj duży kompleks sportowy zajmujący ok. 21 ha, w skład w którego prócz głównego stadionu wchodzą dodatkowo boczne boiska treningowe: pierwszy ze sztuczną nawierzchnią, oświetleniem oraz zadaszoną trybuną na ok. 300 miejsc, drugi z naturalną nawierzchnią z oświetleniem i widownią na ok. 100 miejsc, boiska do koszykówki, piłki ręcznej, korty tenisowe oraz nowoczesny hotel na ok. 70 miejsc noclegowych. Stadion posiada również wiele funkcjonalnych pomieszczeń tym: sala gimnastyczna, konferencyjna na ok. 500 osób, nowoczesna siłownia. Do dnia dzisiejszego rozegrano na Stadionie Śląskim 53 oficjalne mecze polskiej kadry narodowej. W roku 1993 Polski Związek Piłki Nożnej nadał Stadionowi Śląskiemu statut Stadionu Narodowego a w 1995 roku rozpoczęły się prace związane z przebudową stadionu, które realizowane są etapowo. Oprócz głównego przeznaczenia, gry w piłkę nożną, na stadionie rozgrywane były do niedawna zawody wyścigów żużlowych na specjalnie wykonanym w początku lat 70-tych XX wieku torze żużlowym. Ponadto na płycie głównej stadionu organizowane są m.in. koncerty muzyczne znanych zagranicznych gwiazd muzyki takich jak: zespołu Genesis, The Police, Red Hot Chili Peppers, Metallica, The Rolling Stones, U2. Schron dowodzenia bojowego – to jedyny tego typu obiekt w Polsce. Wybudowany w 1938 r. i był strategicznym punktem na mapie militarnej przedwojennej Polski, gdyż był miejscem dowodzenia – sztabem dowódczym Obszaru Warownego „Śląsk”, czyli linii umocnień ułożonych wzdłuż ówczesnej granicy polsko – niemieckiej. Schron posiada dwie kondygnacje połączone schodkami, a nie drabinką, co należy do rzadkości w tego typu obiektach. W jego skład wchodzi 26 pomieszczeń, po 13 na każdej kondygnacji. Wyposażony był jedynie w jeden ręczny karabin maszynowy, poza nim nie było tam żadnego uzbrojenia. Pomieszczenia te były podzielone na sztabowe i socjalne. Obiekt był specjalnie maskowany (pomalowany). Posiadał zasilanie elektryczne i instalację wentylacyjną wszystkich pomieszczeń. Z tego obiektu podczas kampanii wrześniowej 1939 r. wychodziły rozkazy dla poszczególnych oddziałów fortecznych linii umocnień. Po kampanii wrześniowej schron zamieniono m.in. na pomieszczenia przeciwlotnicze. Prawdopodobnie w tym samym czasie dobudowano do niego istniejący do dzisiaj charakterystyczne betonowe wejście z korytarzem. Wówczas też obiekt został zasypany i był niewidoczny dla ewentualnych samolotów bombardujących miasto. Po wojnie zasypany i zapomniany. Dopiero w 2009 r. dzięki Stowarzyszeniu „Pro Fortalicum” i wsparciu władz naszego miasta obiekt udało się odkopać i dostosować do zwiedzania. W grudniu 2012 r. uroczyście obiekt oddano do użytku, jako Izba Muzealna, gdzie można zobaczyć zrekonstruowane wyposażenie schronu.
